donderdag 27 november 2014

2 weken 'vakantie'

11:00 | Gepost door De Professor | | Post bewerken
Velen van jullie hebben al eens gelezen over mijn financiële situatie. Nu bereikte dat op 4 november een nieuw diepte punt. Doordat ik met mijn inkomen al moeite heb om mijn vaste lasten te voldoen zijn er rekeningen die niet direct betaald worden. Zo ook een aantal boetes. De overheid heeft hier echter geen begrip voor. Ondanks dat ik ze niet kan voldoen worden voor straf de boete bedragen verhoogt. Dit zou er voor moeten zorgen dat ik onder die druk bezwijk en ze eerder ga betalen. Tja als het kon zou ik dat natuurlijk doen, maar wat nou als je dat niet kan? Nou daar hebben ze wat op gevonden.

Woensdag stonden ze dus ineens voor mijn deur, 2 agenten. Of ik even snel wat spullen wilde pakken en met ze mee wilde gaan. Voor mijn openstaande boetes moest ik nl 2 weken gaan zitten. Nee niet om het boete bedrag in te lossen, maar als straf voor het niet betalen. Een dwangmaatregel om er voor te zorgen dat ik alsnog de openstaande bedragen op zou gaan hoesten, zodat ik onder de straf uit kon komen. Helaas het geld is er niet dus voor mij was er geen andere keuze dan om wat spullen in een tas te gooien en met ze mee te gaan.

Ik werd naar een detentie centrum op Schiphol gebracht. Hier is een hele vleugel ingericht en vrijgemaakt voor mensen met openstaande boetes. Bijna alleen maar mensen die het financieel niet breed hebben en simpelweg het geld niet hebben om de boetes te betalen. Onder hen dus ook mensen die gewoon aan het werk zijn en een gezin hebben. Mensen die dus door deze extra straf ineens ook hun baan kwijt raken, gezinnen die tijdelijk uit elkaar worden gerukt. Waarom? Omdat er straffen opgelegd worden die voor hen simpelweg onbetaalbaar zijn, maar waar is het goed voor?

Nou in mijn geval schiet het helemaal niets op. Ik heb voor 1500 euro aan boetes 14 dagen vastgezeten en heb nu 6 weken de tijd gekregen om deze te voldoen. Net in de periode dat ik vast heb gezeten heb ik een financiële meevaller gehad en zijn deze nu wel te betalen, maar wat als je dat niet hebt? Nou dan word je na +/- 6 weken gewoon weer voor 2 weken opgesloten als een crimineel zonder dat je er iets mee opschiet.

Het is logisch dat je je straf moet ondergaan. Maar in mijn geval is mijn straf al 3 keer zo hoog geworden dan de oorspronkelijke sanctie, omdat ik de middelen niet had om ze te voldoen. En een regeling treffen met het CJIB is onmogelijk. En als klap op de vuurpijl dan nog deze extra straf er boven op. Een straf die de gemeenschap € 200 per dag kost. Dus zonder dat het effect heeft gehad heeft de staat € 2.800 in mijn detentie geïnvesteerd. € 2.800 in een tijd van bezuinigingen, geld dat besteed had kunnen worden aan andere zaken, maar nu hoognodig gebruikt moest worden om een bedrag van € 1.500 binnen te halen.

Nu denken een hoop mensen dat dit wel is op te lossen door gebruik te maken van de schuldsanering, maar die vergissen zich. Om in aanmerking te komen voor de schuldsanering mogen er nl geen boetes openstaan. Aangezien de extra straffen, het moeten zitten in detentie, er voor zorgen dat mensen hun baan niet behouden zit er voor een deel van deze mensen nog maar 1 ding op. De criminaliteit in. Niet omdat ze willen, maar omdat ze geen keuze hebben.

Wanneer boetes niet betaald worden kan justitie het geld beter besteden door te laten kijken waarom dat het geval is en zorgen dat er begeleiding bij de mensen komt. Nu laten ze de boel oplopen tot onmogelijke hoogtes en denken ze met dwang problemen op te lossen terwijl ze juist meer problemen creëren, maar problemen oplossen is niet de sterkste kant van deze regering.
2 reacties
zondag 8 december 2013

De dierbare herinneringen van Frits Wester

23:56 | Gepost door De Professor | | Post bewerken
0 reacties
vrijdag 29 november 2013

Traktatie (Door @Zeikbaard)

07:30 | Gepost door De Professor | | Post bewerken

"Mag het niet gewoon een zakje chips zijn..?" "Neehee papa!! Fleur had vorige week allemaal vlinders van lolly's gemaakt en Brian had dracula's gemaakt van een stokje met druiven eraan.. Als ik nou met alleen een zakje chips kom, is dat stom!" Ze werd 6.. Mijn tweede.. Als kind van gescheiden ouders heeft ze in het geval van creatieve knutselpraktijken de pech dat ze ook wel eens bij papa slaapt. Dat geef ik ruiterlijk toe. Mijn ex is een knutsel in dat gedoe, ik een stuntel. Als ík vroeger op school met lijm of crêpepapier in de weer ging, zat heel de klas naar me te kijken en te lachen. Ik was (en bén) daar een draak in. Mijn moeder heeft me wel eens verteld dat ze ooit mijn haren kort heeft moet laten knippen omdat er zoveel lijm in zat, dat het niet te redden was.

Als ouder van een kind van deze leeftijd, heb je het maar zwaar tegenwoordig. Met de komst van internet en allerhande creabea-cursussen wordt er tegenwoordig van je verwacht dat de traktatie van je kinderen een waar spektakelstuk is. Konden mijn ouders nog wegkomen met een mandarijntje met een vlaggetje kaas erin geprikt: wij zijn ronduit de lul.. Je kunt niet meer aankomen met een appel die beschilderd is, of een banaan waar je een bootje van gemaakt hebt. Nee, je moet minstens 3 uur werk hebben gestoken in muffins-die-het-rokje-zijn-van-een-prinses, of een taart gemaakt van 30 verschillende soorten fruit.
Het ergste vind ik nog dat iedereen er maar aan mee doet. Nee, dat is niet helemaal waar.. Het ergste is eigenlijk die veroordelende blikken van die moeders: alsof je een minder mens bent als je je kind een zakje chips laat uitdelen voor haar verjaardag.. En dáárom iedereen er aan meedoet. Voor je het weet ga je het schoolplein over als "Ja, leuke man, maar hij kan beter de traktatie's aan zn ex over laten." Nou heb ik daar schijt aan, het boeit me totaal niet wat mensen van me vinden, maar het zou zomaar weer invloed kunnen hebben op de 'afspreek-bereidwilligheid' van hun kinderen met die kleine van mij. En als ze niet meer willen afspreken met elkaar, worden ze geen vriendinnen. En als ze geen vriendinnen heeft, gaat ze niet graag meer naar school. En als ze niet meer graag naar school gaat, gaan haar prestaties onderuit. En als haar prestaties.. Enfin.. U begrijpt me wel..
Mijn eerste is net tien geworden. Hij is als ik. Hij heeft een broertje dood aan dit soort quatsch en zei me met een grote triomfantelijke smile op zijn gezicht: "Papa, ik ben met mijn verjaardag bij jou dit jaar en dan moet ik natuurlijk uitdelen op school: Als jij de mandarijntjes koopt, deel ik ze uit. Klaar." *zucht..
Maar goed, bij die tweede gaat dat dus anders. Die tweede heeft ook verschrikkelijke klasgenoot-moeders. Van die wijven die in volle make-up, haar geföhnd en mantelpak verschijnen als ze hun kind naar school toe brengen en daarna nog een halfuur blijven staan beppen. Om vervolgens, als ze hun kind weer van school af komen halen, weer op precies dezelfde plek, een halfuur te vroeg, wéér te gaan staan, in een nieuwe outfit. Ik heb in de eerste jaren dat de kinderen daar op school zaten ooit eens de fout gemaakt om daar bij te gaan staan. Ik kan u vertellen: het hele schoolplein gaat er over de tong. Dié had weer een nieuwe jas, dié had heur haar wel eens mogen wassen, enz. Maar als de desbetreffende moeder dan langs liep een fake smile op het gezicht zetten en vriendelijk lachen. Ik heb mijn ogen uitgekeken.
Goed.. Haar traktatie dus. "Hoe laat moet je trakteren?" vroeg ik haar. "Aan het einde van de dag, dan mag je de traktaties komen brengen en mag ik uitdelen. En je moet niet vergeten dat ik aan de juf iets anders moet uitdelen, Fleur had een speciale vlinder gemaakt!" *kreun
Twee dagen later was het zover. Tussen de middag had ze me nog gevraagd wat voor traktaties ze uit ging delen, want ik had het steeds geheim gehouden. "Dat is een verrassing." Mijn oudste zat in zijn vuistje te lachen, die wist dat er weer een papa-streek zou komen. In de auto deed ze nog een verwoedde poging om me het tóch te laten vertellen, en drukte me op mn hart dat het "wel léuk moest zijn!" Om 15.00u toog ik naar de cafetaria, haalde een grote doos friet en 1 frikadel speciaal voor de juf (die at ze zo te zien wel vaker..) en klopte op de klasdeur..
Terwijl de kinderen met z'n allen uit die doos frietjes zaten te schranzen en de juf haar frikadel naar binnen duwde, zag ik door het klasraam de moeders. Wijzen, druk praten, lachen. Heerlijk. In de klas had mijn meisje een grijns van oor tot oor en voerde het hoogste woord. Toen de bel ging en we allemaal naar buiten liepen, legde ze haar hand in mijn de mijne. Ik had het goed gedaan. Buiten trof ik de moeder van Fleur. Ze gaf me een knipoog en zei:"wat ben jíj slim.." Ik keek haar aan en lachte gemaakt terug:"Dankje, die van ons moeten binnenkort weer eens afspreken, vind je niet?"

Geschreven door Zeikbaard:
0 reacties
vrijdag 22 november 2013

Traktatie 2.500 volgers 40.000 tweets

21:33 | Gepost door De Professor | | Post bewerken
Hoi allemaal en gefeliciteerd!

Het is gelukt 40.000 tweets en 2.500 volgers dat vraagt om een feestje. Kies maar uit. Er is keus genoeg voor iedereen.

Ik zou zeggen tast toe. En als jullie mij willen bedanken voor alle 40.000 tweets... Mag ik jullie dan nog even wijzen op dit blog: http://deprofessor1976.blogspot.com/2013/11/financieel-zwaar-weer.html

Bedankt!
37 reacties

financieel zwaar weer.

08:27 | Gepost door De Professor | | Post bewerken
Nou daar gaan we dan. De kogel is door de kerk. Ik ga de schuldsanering in. Althans dat is op dit moment het vooruitzicht. Hoe dat komt? Een opeenstapeling van factoren in mijn leven.

In het kort gezegd kan ik zeggen dat het pesten in mijn jeugd 1 van de factoren is die een rol speelt in mijn huidige situatie. Het verlaagde zelfvertrouwen speelt mij nog steeds parten en legt mij een drempel op bij een hulpvraag. Je kan rustig stellen dat ik een angststoornis heb voor het aangaan van gesprekken/contacten.

Een tweede punt wat een rol speelt is het overlijden van mijn beste maatje, Thijs. Samen met hem was ik bezig om een bedrijf op te starten. Na zijn overlijden liepen de rekeningen door maar ik was niet bij machte om hier iets mee te kunnen doen. Dit bleef dus oplopen.

Dan komen we meteen op het derde punt. Mijn toenmalige partner gaf op mijn hulpgeroep en de vraag om steun niet thuis. Dat zat mij zo dwars dat ik toen ook heb besloten om deze relatie te beëindigen.

Door mijn gebrek aan zelfvertrouwen en nog wat randfactoren ben ik niet verder gaan vragen om hulp en ben ik zoals altijd blijven proberen het zelf op te lossen. Dit ging niet en het ontlopen van het probleem werd weer uit de kast getrokken. Nota's werden ongeopend op een stapel gelegd. Dat werden incassobrieven. Schrijven van deurwaarders, gerechtelijke procedures en dat werd weer omgezet in loonbeslag. Minder loon krijgen, automatische incasso's die niet konden worden afgeschreven en dan het rijtje van voren af aan weer beginnen. Een cirkel waar je zonder hulp dan niet meer uit komt.

Dat wordt dus buffelen om hier uit te komen. Ik dacht even het op te kunnen lossen met ludieke verloting... Maar helaas dat blijkt in strijd te zijn met op de Kansspelbelasting... Dan maar gewoon afwachten en hopen dat alles goed komt.


7 reacties
vrijdag 5 juli 2013

Met artiesten moet het slecht gaan

16:30 | Gepost door De Professor | | Post bewerken
In mijn directe en indirecte omgeving zitten de nodige artiesten. Maar wat me daarbij juist opvalt is dat ze juist allemaal hard bezig zijn en hopen dat ze iets meer waardering krijgen voor wat ze doen en iets ruimer kunnen leven. Een plek aan de top hoeven ze nog niet eens direct, maar wat me daar juist bij opvalt is dat die plek aan de top ook een keerzijde kent.

Want hoe vaak zien we niet die eendagsvliegen met een hitje en een week later weer verdwenen zijn? En dat terwijl ze vaak jaren hebben gestreden om dat ene plekje te mogen behalen? Waarom zijn ze weer weg? Waarom kunnen ze er niet blijven? Waar dat aan ligt? Ik zla het eens proberen uit te leggen.

Artiesten die beginnen hebben het vaak zwaarder dan de studenten of mensen die net zijn begonnen met werken. Waarom? Omdat zij eigenlijk nog een fulltime baan hebben naast hun baantje of studie, hun artiestenbestaan. Hierdoor weten ze wat er leeft in de maatschappij, wat zijn de problemen, waar kijken mensen naar uit, wat zin de discussies, kortom de mening en samenstelling van hun directe omgeving, hun referentiekader. En hoe dit referentiekader van invloed kan zijn is bij artiesten heel goed waar te nemen.

Persoonlijke belevenissen zijn in het begin van de carrière voor hun eerste fanbase zeer herkenbaar. Ze kunnen zich met de artiest identificeren en hierdoor zal de populariteit toenemen, maar door stijgende populariteit gebeurt er ook iets in de omgeving van de artiest. Het referentiekader zal veranderen en dat hoeft niet direct aan de artiest te liggen. Nee meestal ligt het probleem bij de entourage.

Entourages van artiesten proberen vaak op hun eigen manier om mee te liften op het succes. Overdreven zichtbaarheid bij optredens via sociale media, grootspraak en noem alle naast de schoenen lopen activiteiten maar op. Dit verandert het directe referentiekader van de artiest. Daarnaast is ook de eerste baan niet meer nodig, aangezien er inmiddels zoveel drukte is in de agenda dat daar geen tijd meer voor is en uiteindelijk de boterham toch iets beter belegd blijft als daarvoor. Dus ook dit referentiekader met problemen zal veranderen.

Nou zijn artiesten in de aanloop altijd erg blij met hun fans en nemen ze vaak ook even de tijd voor ze. Maar als de roem groeit wordt dit steeds moeilijker en worden ze vaak afstandelijker. Het contact met de huidige fanbase zal daarmee dan ook langzaam afbrokkelen en weg is de artiest. Langzaam valt hij weer terug en alleen zij uit de begin periode, zij die de artiest nog kennen als persoon, blijven trouw. Zij weten dat wanneer de artiest weer probeert op te krabbelen uit het dal weer de persoon zal zijn waarvan ze zijn gaan houden.

En juist de muziek die in deze periodes gemaakt wordt wordt vaak gezien als de beste werken van de artiest. En dat uit de hoogtij dagen? Tja dat is leuk om een beurs te vullen, maar echt dik gevuld zal hij nooit worden.

Dus artiesten in Nederland, blijf je fans trouw, blijf met twee voetjes op de grond en zorg er voor dat het niet te goed met je gaat. Alleen zo zal je echt succesvol worden, want erkenning voor je werk daar draait het om. Rijkdom en roem is maar tijdelijk, de andere herinneringen blijken later veel waardevoller
0 reacties
woensdag 3 juli 2013

Vissen

07:30 | Gepost door De Professor | | Post bewerken
Vissen, vaak wordt dit spreekwoordelijk gebruikt. Maar kan het zijn dat juist het vissen zelf ook figuurlijk gebruikt kan woorden terwijl je er spreekwoordelijk mee omgaat? Kan dat ? Misschien wel, misschien niet. Ach ik probeer het gewoon even. Niet geschoten is altijd mis en dan valt er ook niet achter het net te vissen.

Een relatie beginnen is net als vissen. De meeste mannen beginnen met het in orde maken van hun uitrusting. Douchen, een grondige scheerbeurt, het uitzoeken van de juiste kleding. En dan komt de vraag, waar zullen we op gaan vissen? Deze vraag is erg belangrijk, want de keuze van de prooi bepaalt immers de visstek. Eenmaal bij de vijver aangekomen wordt er een strategische plek gekozen. Vanaf hier wordt de concurrentie in de gaten gehouden en gezocht naar de plek om de dobber in het water te gooien. Wanneer eenmaal de gewenste vis wordt gespot wordt er al snel een lijntje uitgegooid en getracht of de vis in het aas wil bijten. Hapt de vis dan komt het moeilijkste deel van het vissen. Zorgen dat je de vis aan de haak slaat. Er begint nu een spel, wanneer je de vis te snel binnen wilt halen zal de haak niet genoeg grip hebben en pijnlijk los schieten. Dit levert meestal een klap in het gezicht op en dat is iets wat je absoluut niet wilt. Iedereen om je heen zal dit nl zien en de rest van de vissen zal jouw stek dan vermijden. Je kunt dan beter gewoon naar huis gaan. Maar ook te voorzichtig omgaan met de vis zal er voor zorgen dat ze weg zwemt. Het aas wordt dan van de haak afgesnoept en langzaam zal zij zich ongemerkt weer tussen de andere vissen begeven. Meestal duurt het even voordat je dit in de gaten hebt en merk je haar weer op wanneer een van de concurrenten triomfantelijk zijn trofee showt. Nee het aan de haak slaan van een vis vraagt om de juiste balans van hard aantrekken, voorzichtig binnen halen, rustig laten afzakken en op tijd weer beginnen met aantrekken. Pas wanneer je merkt dat de tegenstand is gebroken kan je overgaan op het rustig binnenhalen van de vis. Maar wie lang wil genieten van zijn overwinning en niet achter het net wil vissen moet onthouden dat je elke vangst ook weer netjes terug moet zetten. Een vis die van je houd zal namelijk altijd uit vrije wil met je mee zwemmen.
0 reacties
Abonneren op: Posts (Atom)

About Me

De Professor
Mijn volledige profiel tonen
Mogelijk gemaakt door Blogger.

Volgers

Follow deprofessor1976 on Twitter

Blogger Template created with Artisteer.