De Professor

In mijn directe en indirecte omgeving zitten de nodige artiesten. Maar wat me daarbij juist opvalt is dat ze juist allemaal hard bezig zijn en hopen dat ze iets meer waardering krijgen voor wat ze doen en iets ruimer kunnen leven. Een plek aan de top hoeven ze nog niet eens direct, maar wat me daar juist bij opvalt is dat die plek aan de top ook een keerzijde kent.

Want hoe vaak zien we niet die eendagsvliegen met een hitje en een week later weer verdwenen zijn? En dat terwijl ze vaak jaren hebben gestreden om dat ene plekje te mogen behalen? Waarom zijn ze weer weg? Waarom kunnen ze er niet blijven? Waar dat aan ligt? Ik zla het eens proberen uit te leggen.

Artiesten die beginnen hebben het vaak zwaarder dan de studenten of mensen die net zijn begonnen met werken. Waarom? Omdat zij eigenlijk nog een fulltime baan hebben naast hun baantje of studie, hun artiestenbestaan. Hierdoor weten ze wat er leeft in de maatschappij, wat zijn de problemen, waar kijken mensen naar uit, wat zin de discussies, kortom de mening en samenstelling van hun directe omgeving, hun referentiekader. En hoe dit referentiekader van invloed kan zijn is bij artiesten heel goed waar te nemen.

Persoonlijke belevenissen zijn in het begin van de carrière voor hun eerste fanbase zeer herkenbaar. Ze kunnen zich met de artiest identificeren en hierdoor zal de populariteit toenemen, maar door stijgende populariteit gebeurt er ook iets in de omgeving van de artiest. Het referentiekader zal veranderen en dat hoeft niet direct aan de artiest te liggen. Nee meestal ligt het probleem bij de entourage.

Entourages van artiesten proberen vaak op hun eigen manier om mee te liften op het succes. Overdreven zichtbaarheid bij optredens via sociale media, grootspraak en noem alle naast de schoenen lopen activiteiten maar op. Dit verandert het directe referentiekader van de artiest. Daarnaast is ook de eerste baan niet meer nodig, aangezien er inmiddels zoveel drukte is in de agenda dat daar geen tijd meer voor is en uiteindelijk de boterham toch iets beter belegd blijft als daarvoor. Dus ook dit referentiekader met problemen zal veranderen.

Nou zijn artiesten in de aanloop altijd erg blij met hun fans en nemen ze vaak ook even de tijd voor ze. Maar als de roem groeit wordt dit steeds moeilijker en worden ze vaak afstandelijker. Het contact met de huidige fanbase zal daarmee dan ook langzaam afbrokkelen en weg is de artiest. Langzaam valt hij weer terug en alleen zij uit de begin periode, zij die de artiest nog kennen als persoon, blijven trouw. Zij weten dat wanneer de artiest weer probeert op te krabbelen uit het dal weer de persoon zal zijn waarvan ze zijn gaan houden.

En juist de muziek die in deze periodes gemaakt wordt wordt vaak gezien als de beste werken van de artiest. En dat uit de hoogtij dagen? Tja dat is leuk om een beurs te vullen, maar echt dik gevuld zal hij nooit worden.

Dus artiesten in Nederland, blijf je fans trouw, blijf met twee voetjes op de grond en zorg er voor dat het niet te goed met je gaat. Alleen zo zal je echt succesvol worden, want erkenning voor je werk daar draait het om. Rijkdom en roem is maar tijdelijk, de andere herinneringen blijken later veel waardevoller

Vissen, vaak wordt dit spreekwoordelijk gebruikt. Maar kan het zijn dat juist het vissen zelf ook figuurlijk gebruikt kan woorden terwijl je er spreekwoordelijk mee omgaat? Kan dat ? Misschien wel, misschien niet. Ach ik probeer het gewoon even. Niet geschoten is altijd mis en dan valt er ook niet achter het net te vissen.

Een relatie beginnen is net als vissen. De meeste mannen beginnen met het in orde maken van hun uitrusting. Douchen, een grondige scheerbeurt, het uitzoeken van de juiste kleding. En dan komt de vraag, waar zullen we op gaan vissen? Deze vraag is erg belangrijk, want de keuze van de prooi bepaalt immers de visstek. Eenmaal bij de vijver aangekomen wordt er een strategische plek gekozen. Vanaf hier wordt de concurrentie in de gaten gehouden en gezocht naar de plek om de dobber in het water te gooien. Wanneer eenmaal de gewenste vis wordt gespot wordt er al snel een lijntje uitgegooid en getracht of de vis in het aas wil bijten. Hapt de vis dan komt het moeilijkste deel van het vissen. Zorgen dat je de vis aan de haak slaat. Er begint nu een spel, wanneer je de vis te snel binnen wilt halen zal de haak niet genoeg grip hebben en pijnlijk los schieten. Dit levert meestal een klap in het gezicht op en dat is iets wat je absoluut niet wilt. Iedereen om je heen zal dit nl zien en de rest van de vissen zal jouw stek dan vermijden. Je kunt dan beter gewoon naar huis gaan. Maar ook te voorzichtig omgaan met de vis zal er voor zorgen dat ze weg zwemt. Het aas wordt dan van de haak afgesnoept en langzaam zal zij zich ongemerkt weer tussen de andere vissen begeven. Meestal duurt het even voordat je dit in de gaten hebt en merk je haar weer op wanneer een van de concurrenten triomfantelijk zijn trofee showt. Nee het aan de haak slaan van een vis vraagt om de juiste balans van hard aantrekken, voorzichtig binnen halen, rustig laten afzakken en op tijd weer beginnen met aantrekken. Pas wanneer je merkt dat de tegenstand is gebroken kan je overgaan op het rustig binnenhalen van de vis. Maar wie lang wil genieten van zijn overwinning en niet achter het net wil vissen moet onthouden dat je elke vangst ook weer netjes terug moet zetten. Een vis die van je houd zal namelijk altijd uit vrije wil met je mee zwemmen.

Voor de liefhebbers van een BBQ, ballonnetje trap en gewoon pure gezelligheid is er binnenkort een tweetup in Spaarnwoude. De exacte tijd, datum en locatie wordt later nog bekend gemaakt, maar langs deze weg wil ik even inventariseren of er mensen zijn die hier voor te porren zijn en gezellig mee willen komen doen.

Het enige wat je zelf hoeft doen is te zorgen voor je eigen eten, drinken en een beetje houtskool of briketten. Uiteraard wordt het erg gewaardeerd als je zelf een bbq meeneemt en anderen helpt bij het opwarmen van hun maaltijd. Vergeet in dat geval niet om voor geval van nood ook even een emmer water mee te nemen. Vuurtjes moeten natuurlijk wel geblust kunnen worden.

Het doel is om met zijn allen een gezellige middag/avond te hebben en elkaar eens niet van achter een scherm gade te slaan. Nu is het alleen zaak om even te kijken wie er allemaal wel willen komen en dan ga ik even inventariseren wat de beste plek is om iedereen naar toe te loodsen.

Dus heb jij zin om bij deze grote bbq tweetup aanwezig te zijn laat het dan even weten. Dan laat ik jou wel weten wanneer ik gezellig ga bbq-en in Spaarnwoude en waar ik dan te vinden ben.

Tot dan!

Waar kan je je aanmelden? Mention me maar op Twitter, dan zet ik je op de lijst.

Terwijl Insayno een keer met mij mee reed heeft mijn auto de bijnaam "Taxi van hot naar her" gekregen. Waarom? Omdat hij ons overal en nergens naar toe wist te brengen. En niet alleen Insayno heeft daar dankbaar gebruik van gemaakt. Ik heb geen idee meer wie er allemaal ooit een lift van mij hebben gehad, maar het zijn er behoorlijk wat. Zeker op weg naar de diverse concerten die ik bezocht heb. Van Hoorn tot Heerlen er reed bijna altijd wel iemand met me mee.

Een van de mensen die regelmatig bij mij in de auto zat is Insayno. Ik heb hem al diverse malen uit de brand geholpen door hem te vervoeren naar een van zijn optredens. Een zeer plezierige bezigheid. Je hoeft je met hem in de auto geen moment te vervelen. Ik kan uiteraard niet alles vertellen, maar sommige dingen kunnen best gedeeld worden.

Voor de opnames van een van de clips reden we met een volgeladen Colt dwars door Amsterdam Zuid Oost en zoals gebruikelijk nam ik de rotondes lekker rap en zaten we heerlijk te dollen. Insayno zat naast me en fungeerde als navigator en ik reed zoals gebruikelijk vlot door, inclusief de rotondes. Totdat hij bij de tweede rotonde hij mij linksaf stuurde, maar rechts bedoelde. En ik dus een hele ronde moest maken. Hierom moest natuurlijk hard worden gelachen en ik stelde voor om nog een extra rondje te geven. Op dat moment werd het gelach op de achterbank onderbroken en kreeg ik het verzoek of ik bij de volgende rotonde iets rustiger aan wilde doen. De persoon in kwestie bleek nl wagenziek te worden. Tja wat doe je dan? Precies, als goed chauffeur pas je je daarop aan en vervolg je rustig je weg.

Tijdens andere ritten met Insayno werd ik getrakteerd op freestyles, teasers van nieuwe nummers, maar het kon ook een klein feestje zijn. Zo ook tijdens een alcohol controle langs de A9. Zoals altijd had ik niets te vrezen. Ik had niet gedronken, maar ook de rest van het gezelschap niet. De agente die de blaastest moest doen keek daar raar van op. Ze begreep er zichtbaar niets van hoe het toch kon dat een wagen vol jolige mannen het zo overduidelijk goed naar hun zin konden hebben zonder alcohol. Iets wat zij blijkbaar niet vaak mee maken. Maar ik denk dat er verder ook niemand in de regen met open ramen op een scheidsrechtersfluitje blazend bij zo'n controle aan komt.

Maar ook met de ritjes met vrienden gebeurde een hoop. Zo heb ik er weleens drie op de achterbank gehad die zo opgingen in de muziek dat ik de auto letterlijk van links naar rechts voelde schudden terwijl we over een zeer vlakke weg en in een rechte lijn reden. En op zulke momenten kan ik het nooit laten om even naar de bestuurders te kijken terwijl je ze inhaalt of ingehaald wordt. De verbaasde blikken zijn onbetaalbaar.

Dat soort blikken krijg je echter ook wanneer er vier man in de auto geconcentreerd naar de youtube op de telefoon bovenop het dashboard zit te kijken. En ik als nummer vijf de wagen door het drukke verkeer heen manoeuvreer. Door snelle wisselingen van de kleuren op het scherm leek de auto van buitenaf net op een discotheek.


De laatste tijd gebeurde het regelmatig dat ik vrienden wegbracht en ze hielp met vervoer terwijl zij evenementen organiseerden. Hierdoor was @insayno niet langer de enige ster die reed in de 'taxi' en inmiddels ontstond ook het plan om dit vaker te gaan doen. Iets wat ik erg jammer vind. Niet omdat het zo goed betaalde, want dat was door het budget niet mogelijk. Ik mocht het doen met het declareren van de parkeerkosten, de verbruikte benzine en een gastenlijstplekje voor het concert, maar dat maakte voor mij niets uit. Waar het mij om ging was de kans om de persoon te leren kennen. Hoe kort de ritjes soms ook zijn, je leert ze toch op een andere manier kennen.

Dit heeft echter ook zijn kanttekeningen. Zo kan het gebeuren dat je bij voorbaat al op het hard wordt gedrukt dat de man in kwestie een moeilijk iemand is om mee om te gaan. En zodra hij de auto in stapt wordt dat al bevestigd. Er staat een CD aan. Ik heb op dat moment ff geen idee wat. Ik onthoud niet wat ik luister of ooit eens gezien heb. En als er dan wordt gevraagd welk album ik op heb staan. Kan ik ook niets anders zeggen dat ik geen idee heb welk album het is en probeer het een beetje uit te leggen. Meteen wordt ik onderbroken. Dat was zijn vraag niet. Hij wilde weten welk album het was. Wie het was wist hij zelf wel, hij wist alleen de titel van het album niet. Daar mocht ik het mee doen.

Maar het kan ook anders. Er waren er ook bij die bij het horen van eigen live opnames in de speakers kropen om te luisteren. En dan vroegen hoe ik er aan was gekomen. In dit geval had ik met een wave recorder het geluid van een livestream afgetapt en op CD gezet. De organisatie had hetzelfde gedaan en boden de tracks als downloads aan. De kwaliteit van deze opnames was echter significant lager van kwaliteit. Ook de versie die zij zelf hadden gekregen. En zo gebeurde het dus dat ik met 1 CD minder naar huis ging.



Maar afgelopen zaterdag 1 juni 21:20 uur sloeg het noodlot toe. Het motorblok van mijn auto rammelt aan alle kanten en het olielampje brand. Terwijl ik de volgende afrit/tankstation tracht te halen zie ik in mijn binnenspiegel achter me een dikke rookwolk. Nadat ik de wagen weet te parkeren bij een weiland volgt er een korte inspectie. Wat blijkt het oliepijl is veel te laag. Er wordt olie bijgevuld en vervolgens een poging om te starten. De herrie is oorverdovend en meteen vallen er onderdelen uit het blok vandaan op de grond.

Feitelijk betekend dit dat mijn wagen total loss is. Het heeft namelijk geen zin om een nieuw blok in mijn 14 lentes jonge bolide te plaatsen. Het is simpelweg te duur, maar ook mijn reserves zijn in deze tijd van recessie volledig op gedroogd tot aan de bodem. Hiermee komt dus ook waarschijnlijk het einde aan Taxi van hot naar her en een opvolger zit er voorlopig ook niet in. Dit houd voor mij in dat ik weer ben overgeleverd aan de beperkingen van het openbaar vervoer. Maar voor andere mensen in mijn omgeving heeft dit veel grotere gevolgen. Hun backup en in een aantal gevallen eerste keus chauffeur met auto is komen te vervallen en daarmee wordt het een stuk moeilijker om bepaalde events te organiseren of bepaalde optredens te accepteren. Ik weet dat het niet mijn probleem is, maar toch voelt het voor mij een beetje alsof ik ze laat zitten. Ik had het nl graag anders gezien en ze gewoon alle volgende keren uit de brand geholpen, maar dat zit er voorlopig niet in. Tenzij ik een leuk bedrag met een loterij win of iemand mij een auto cadeau doet.

- Wat voor dag is het vandaag?

2e paasdag.

- Ja maar welke datum?

Oh ja 1 april!

- Dus natuurlijk stop ik niet met Twitter. Wat denk jij nou?

5 november 2012 en de helft van twitterend Nederland is in de ban van de zelfmoord van Tim Ribberink. Logisch want hoe is het toch mogelijk dat iemand zelfmoord pleegt na al die onschuldige plagerijtjes? Dus hij zal wel labiel geweest zijn. Het kan toch nooit door alleen het pesten komen?

Nou daar heb je het dus mis. Pesten doet veel meer met een persoon dan je aan de buitenkant ziet. Helemaal wanneer dit jarenlang en stelselmatig gebeurt. In het begin valt daar nog wel het een en ander aan te doen, maar als het al op zeer jonge leeftijd begint ben je als kind kansloos tenzij de directe omgeving ingrijpt.

En daar zit het hele probleem. De meeste ouders denken nog steeds dat het hoort bij het ouder worden en dat het totaal geen kwaad kan. Daar worden ze hard van en ze leren vanzelf wel om van zich af te bijten. Maar wat ze vergeten is dat het kinderen ook in isolement kan duwen. Vriendjes en vriendinnetjes die het contact verbreken omdat zij anders zelf wel eens gepest kunnen worden.

Het gevolg is dat zo'n kind volledig van de normale wereld verstoten raakt, niet meer weet wat er speelt in een groep en vervolgens ook nooit meer door de groep geaccepteerd gaat worden omdat hij of zij er compleet van vervreemd is. En op zo'n moment is zelfs een wisseling van school en verenigingen geen optie meer. Waarom? Angst. De angst om meteen afgewezen te worden en dus stelt de persoon in kwestie zich terughoudend en afwachtend op. Laat eerst de anderen het contact leggen en dus ruikt de nieuwe groep bloed en zal het een nieuw slachtoffer worden. Alleen als er direct al duidelijk is dat er een ander in deze groep gepest wordt valt het tij te keren door zelf mee te doen aan de pesterijen en zo wordt het pesten dus gehandhaafd.

Maar dat kan toch niet erg zijn? Die buitenstaanders komen uiteindelijk toch wel goed terecht? Fout! Die komen niet goed terecht.Sommige problemen worden zelfs jaren later pas duidelijk en blijken dan achterstanden te zijn die niet meer te overbruggen zijn. Contacten leggen, omgaan met mensen in groepen, het stellen van vragen wanneer je iets niet weet. Het zijn allemaal dingen waar je normaal gesproken al onzeker over bent, laat staan wanneer je ook nog eens weinig vertrouwen in jezelf hebt en geleerd hebt om wantrouwend naar je omgeving te kijken.

Dus ook op de werkvloer wordt het lastig zo niet onmogelijk om de juiste houding aan te nemen. Veelal wordt er opgetrokken aan de populaire personen op de werkvloer. Mensen die bij leidinggevende meestal niet in het meest positieve daglicht staan en ook hier ontstaat weer de gebruikelijke afwijzing en wordt de tendens van de neerwaartse ingezet. En ook daar zullen collega's deze mensen weer de titel kneus geven en niet echt serieus mee omgaan.

Bijna al deze slachtoffers van pesten hebben weleens met de gedachte gespeeld om er een eind aan te maken, maar zolang er dan nog strohalmen zijn waar ze zich aan vast kunnen houden gebeurd dit gelukkig niet. Vaak wordt de echte rede van een zelfmoord niet duidelijk, maar het zou mij niet verbazen als uit onderzoeken naar voren komt dat een groot deel last heeft gehad van een traumatische jeugd. Voor mij staat dan ook vast dat Tim geen zelfmoord heeft gepleegd. Nee hij heeft enkel zelf de laatste stap in de afgrond genomen, omdat de enige weg was die hij nog kon bewandelen en waarin hij zelf nog vrij kon handelen. Alle andere wegen waren door zijn pesters gebarricadeerd. Zij hebben hem letterlijk de dood ingejaagd en dat terwijl ze daar zelf niets eens erg in hebben gehad.

Laat je dus niet langer wijs maken dat pesten onschuldig is. Grijp in als je het ziet, doorbreek de cirkels, accepteer mensen die anders zijn en geef ook hen een kans om ze te laten zien wat ze waard zijn. Stimuleer ze daarin en help ze zo om hun zelfvertrouwen terug te winnen. Samen kunnen we er iets aan doen. Of ben jij daadwerkelijk zo harteloos dat het je geen reet kan interesseren? In dat geval hoop ik dat jij ooit eens persoonlijk mag ervaren hoe het is om de pispaal te zijn. Eens kijken hoe jij je voelt als je 14 jaar lang dagelijks het doelwit bent. Maar ergens heb ik het vermoeden dat jij dat nooit zolang zal volhouden.

Laat ik eerst eens proberen om uit te leggen waarom we momenteel zoveel moeite hebben om een regeerakkoord te krijgen. Eigenlijk kan ik dat wel doen met een heel simpel voorbeeld.

In mijn jeugd heb ik meegedaan aan een tiener zeskamp tijdens een vakantie. Een schitterende dag, maar nadat ons team de winst wist te behalen begon het gedonder. Want hoe moet je met 7 team leden nou 1 prijs delen? Elk van ons had even veel recht op de beker want iedereen had immers alles gegeven. Eerst probeerden onze ouders het op te lossen, maar later gingen wij als team in 'vergadering' over de beker. We kwamen er niet uit. Ook niet met de hulp van onze ouders. We zouden immers na de vakantie elk weer onze eigen weg gaan en de beker zou dan niet meer kunnen rouleren.

En dat is precies wat er aan de hand is met ons huidige kabinet. We hebben te veel partijen die dezelfde prijs willen op eisen. Maar voor hun eigen prijs geen meerderheid kunnen vinden. Want diverse stukjes eigenbelang botsten weer met die van de mogelijke coalitiegenoten. En met al de kleine one issue partijen die stemmen weg snoepen van de grotere partijen. Hoe meer partijen er moeten samenwerken hoe groter de kans is dat ze het niet op alle fronten met elkaar eens zijn. Maar hoe ga je dat veranderen? Want we zien immers steeds meer splinter partijen ontstaan, waardoor de kloven alleen nog maar groter zullen gaan worden.

Als je dit probleem voorlegt aan diverse mensen ziet niemand daar eigenlijk een oplossing voor. En ogenschijnlijk is die er ook niet. Tenzij je probeert het probleem omzet in een uitdaging. En wat doe je wanneer iemand je voor een grote uitdaging zet? Juist je gaat het in stukjes proberen te bereiken. Je hebt een doel en vervolgens ga je proberen om dat doel in delen te bereiken. En dat is ook precies wat mijn politieke hervorming inhoud.

Geen regeerakkoord meer voor een Kamermeerderheid. Nee iedereen telt mee op alle fronten. De twee grootste partijen leveren de Ministers en daarnaast kiest het volk de Minister President. Deze partijen bepalen de Ministers en Staatssecretarissen. En zodra dat gebeurd is wordt er tussen deze twee partijen besproken in welke volgorde de invulling van het beleid wordt bepaald. Daarna kan het nieuwe politieke spel plaats gaan vinden. Om te beginnen met het vaststellen van een basis begroting. Waarna vervolgens de verdere verdeling over de beleidsdoelen plaats kan gaan vinden met het daarbij horende beleid. En dit alles moet dan gebeuren binnen de grenzen van het eerder vastgestelde financiële beleid.

Op delen van het beleid is het namelijk wel mogelijk om met een meerderheid overeenstemming te vinden. Tevens zijn er nog een paar positieve bijwerkingen. Het onderhandelen over standpunten verhuist vanuit de achterkamers naar de Kamer, waardoor de politiek transparanter wordt en dus ook beter te begrijpen is voor de burger. Daarnaast wordt het voor one issue partijen ook noodzakelijk om zich te verdiepen in de andere matterie, omdat hun achterban ze ook daarop af zal gaan rekenen. Ze moeten nl meewerken aan ander beleid of ze nou willen of niet, want hun stem wordt immers belangrijk en er zal dan ook wel wat voor terug gevraagd gaan worden.

Deze hervormingen is wat dit land nu nodig heeft. Het zorgt ervoor dat beslissingen snel en effectief kunnen worden genomen. Lijnen worden weer korter en uiteindelijk zal dat ook zorgen voor een stimulans van de economie. Het wachten is nu alleen op de politici die dit concept willen omarmen en verder uitwerken.