donderdag 14 april 2011

Mijn eerste blog

Terwijl ik mijn eerste blog schreef vroeg ik me af of ik wel in staat zou zijn om geregeld een bericht te schrijven. Maar aan de andere kant ik heb inspiratie genoeg. Doordat ik een trouwe supporter ben/was van een Nederlands bandje heb ik wel het een en ander mee gemaakt. Dit loopt uiteen van een te dronken vrouwelijke fan die zich backstage wel wilde laten verwennen door haar vriendje. En er ook geen bezwaar tegen had dat het geheel op film werd vastgelegd. Maar ook iemand die blij mocht zijn dat de politie hem mee nam. Wat zijn "vrienden" eerst lullig vonden, maar er blij om waren toen ze hoorden dat hij de tour bus onderhanden had genomen. En zo zijn er vast wel nog meer leuke herinneringen die ik met jullie kan delen.

Maar dat is niet het enige waar ik het over kan hebben. Ik woon in een klein dorp aan de rand van de randstad. Natuur genoeg dichtbij, heerlijk rustig, maar tegelijkertijd midden in de drukte en de industrie. Wie denkt dat dit niet goed is voor de natuur kan wat mij betreft de boom in.

Zo kon  ik in mijn vorige woning 's avonds heerlijk genieten van een waar spektakel recht voor mijn woonkamer raam. Gewoon al het licht in de woonkamer uit, gordijnen open en dan naar buiten kijken. Eventjes wennen aan de duisternis, knipperen met de ogen en ja hoor daar zijn ze. Kleine vliegende voorwerpen in een rap tempo schieten ze voor het raam langs. Zwart van kleur af en toe zie je het licht van de lantaarnpaal glinsteren in hun oogjes. Op jacht om hun buikje te vullen met de insecten die voor het raam circuleren door de verlichting in het portiek. Wat het zijn? Vleermuizen, gehuisvest in de coniferen haag van mijn beneden buurman.  Zo rond april zag je ze weer te voorschijn komen. En dan wist je gewoon dat het beter weer zou gaan worden. Helaas is het vanaf de straat niet te controleren. Je ziet ze simpelweg niet. En deze wonderen der natuur hoor je ook niet. Ja je kan ze voelen als ze vlak langs je hoofd zoeven, maar dan moet je wel in de voortuin staan.

Voor het huis ligt een straat en grasveld. Aan de andere kant van het grasveld loopt het wandelpad wat door het park heen loopt. Aan de ene kant staan bomen en op het grasveld wat struiken. Tussen de struiken in laat de gemeente het gras vaak wat hoger groeien, omdat het niet met de machine te maaien valt. Hier zie je dan ook geregeld wat eenden waggelen. Zo ook op een mooie zonnige dag. Ik besteed er eigenlijk geen aandacht aan, totdat ik in mijn ooghoek iets omlaag zie vallen. Een wild gekwaak klinkt er vanuit het hoge gras en ik zie twee grote vleugels boven het gras uit komen. Ik herken het patroon. Het is een buizerd, vanuit de lucht heeft hij de eenden gezien en zich in een duikvlucht omlaag laten schieten. En nu probeert hij de stuip trekkende eend mee de lucht in te krijgen. Het lukt, ik heb snel de fotocamera gepakt en er een paar foto's van gemaakt, maar helaas deze zijn mislukt. Het ging allemaal net iets te snel.

Tot mijn verbazing blijk ik er vanuit mijn huidige woning ook nog van te kunnen genieten. Afgelopen weekend zag ik ze alle 3 weer vliegen. Nou ja vliegen, het is meer zweven. Kleine zweefvliegers die rondjes draaien om hoger op te komen. En dan een, twee, drie, vier slagen met de vleugels en in een rechte lijn vooruit. En het hele verhaal begint weer opnieuw. Zo efficiënt, alsof je van een berg afrijd met de fiets en je maar 4 keer rond hoeft te trappen om soortgelijke berg weer op te kunnen rijden, terwijl die 500 meter verderop staat. En ineens gebeurd het. In een ogenblik sluiten de vleugels zich helemaal. De buizerds vallen als een baksteen omlaag, de vleugels worden gestrekt en de duikvlucht wordt ingezet. Schitterend, maar dan houd het op. Ze verdwijnen achter de daken van de huizen in de buurt. Zonde, maar toch een mooi moment.

Zijn er nog meer bewijzen aan te voeren die aantonen dat de natuur zich niet door ons mensen laat stoppen? Ja zeker, aan de andere kant van het dorp ligt een groot industriegebied. Dit ligt langs een kanaal, wat later weer langs een natuurgebied loopt. Het is dan ook niet vreemd dat de gras strook langs het water veel konijnen zitten, maar langs dit drukke terrein vertoeft dus ook met grote regelmaat een vos. Deze is echter totaal niet bang voor mensen. Sterker nog met dezelfde regelmaat wordt hij hier 's avonds in het dorp gesignaleerd. Jawel over de straten naar de kinderboerderij en ook de volkstuintjes zijn niet veilig.

Zo zie je maar dat de natuur zich door ons niet aan banden laat leggen. Het gaat zijn eigen gang, maar van tijd tot tijd mogen we het best een handje helpen, voordat we al dat moois verliezen.

0 reacties:

About Me

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Volgers